De body van de Minolta Dynax 7000i, met een 35-105 zoomlens Exif: iso 100, 1/125, f/20, 65 mm 29 juli 2026
Een camera uit de nadagen van de analoge fotografie. Ze komt uit 1988 en werd verkocht als de Minolta 7000i Dynax in Europa, de Minolta Maxxum in de VS en de α-7700i in Japan. Deze camera komt uit de erfenis van mijn schoonvader. Het is een standaard spiegelreflexcamera met wat extra’s. De camera wordt geladen met een kleinbeeldrol. Verder gebruikt de 7000i een 1× 2CR5 batterijset. Dat zijn in werkelijkheid twee CR123A batterijen vervat in een houder die maar op een manier in de camera geplaatst kan worden.
Eind jaren ’80 was de analoge spiegelreflexcamera ongeveer uitontwikkeld. Alles toeters en bellen die we nu kennen en die we als normaal ervaren, zaten er toen op – inclusief de autofocus. De 7000i had zelfs meer.
Kleine samenvatting: Fabrikant: Minolta Type: Dynax 7000i Productie: 1988 Formaat: kleinbeeld 35 mm Rolfilm: standaard kleinbeeldrol
Uitbreidingskaartjes
Aan de rechterkant van het toestel zit namelijk een slot voor uitbreidingskaartjes met extra features. Let wel, dit is dus een analoge camera, dus aan de rolfilm kon je weinig uitbreiden. Met de gekozen rolfilm moest je het doen. De uitbreidingen waren dan bedoeld voor de camera. Zo had je kaartjes voor landschapsfotografie, portretfotografie, of voor snellere sluitertijden in de sport. De camera die ik hier heb, is voorzien van een sportkaart voor de snellere sluitertijden. Om een kaartje te plaatsen moet je eerst het luikje rechts openen. Dat luikje is vrij onopvallend en klapt naar voren open. Daarachter zit een paneeltje met een kaartslot en wat functietoetsen. Ik heb die verder niet kunnen testen, maar die werken waarschijnlijk in combinatie met het lcd-schermpje bovenaan.
Het systeem van uitbredingskaartjes, met een kaartje erbij Exif: iso 100, 1/125, f/20, 105 mm 29 juli 2026
Nou, ik heb echt mijn twijfel over dit systeem. Niet alleen omdat je echt een sloot geld extra moest betalen voor zulke kaartjes die niet essentieel waren. De camera werkte zonder die kaartjes ook wel goed. Maar andere cameramerken zoals Canon leverden die features gratis en standaard in hun camera’s. Je had ze niet nodig. Misschien dat Minolta in de digital craze die toen op gang kwam overwoog dat een kaartsysteem met extra features zorgde voor een vendor lock-in – dat bond consumenten aan het merk.
Flitser
Het verklaart misschien ook de rare hotshoe voor de flitser – de interface middenboven voor een externe flitser. Die week af van de standaard en was alleen geschikt voor minoltaflitsers, waarvan ik ook een exemplaar in de kast heb liggen.
De aparte hotshoe van de Minolta Dynax 7000i en de bijbehorende minoltaflitser Exif: iso 100, 1/125, f/20, 105 mm 29 juli 2026
Een ander designafwijking is dat het lcd-schermpje op een verhoogd hellinkje ligt. Ziet er leuk uit en misschien was dat zelfs een tikkie functioneel. Maar echt nodig?
Kortom: een standaard camera met een afwijkend design. Deze lijn met uitbreidingskaartjes en die rare hotshoe liep ook niet zo goed.
Einde Minolta
Hoewel Minolta al in 1928 was opgericht door Kazuo Tashima – de naam Minolta is een acronym van Mechanism, Instruments, Optics, and Lenses by Tashima” (bron: wikipedia) duurde het pas tot in de jaren ’80 dat Minolta een grote speler werd in de fotografiemarkt. Vanaf ongeveer 1985, met de lancering van de Minolta 7000 (dus niet de 7000i, die kwam dus in 1988) was Minolta een echt grote speler, zo niet de grootste speler in de business. Het bedrijf gokte echter meer – te veel? – op revolutionaire ontwerpen in plaats van evolutionaire. Maar de concurrentie zoals Canon en Nikon passeerde Minolta met betere innovaties.
In oktober 2003 ging Minolta op in Konica en werd Konica Minolta. In 2006 verkocht Konica Minolta de cameraproductie weer aan Sony, en verliet de markt. Sony leek er ook niet veel mee te doen, hoewel sommige technieken zoals die aparte hotshoe werden gebruikt tot aan de Sony A99. Konica Minolta lijkt in 2017 de merknaam Minolta weer te hebben overgedragen aan JMM Lee Properties die de merknaam weer overdroeg aan Elite Brands Inc. die met de naam Minolta Digital er bridgecamera’s, dashcams etc mee laat maken.
Veel geleur met die naam dus. Kunt u het nog volgen?
Standaard specificaties
Dan nog even wat harde feitjes:
De Minolta Dynax 7000i heeft voorkeuzen voor P, A, S en M en wat dat betekent kan je hier lezen. Die wetenschap geldt ook voor analoge camera’s.
Verder gebruikt de 7000i een 1× 2CR5 batterijset. Dat zijn in werkelijkheid twee CR123A batterijen vervat in een houder die maar op een manier in de camera past. De camera wordt geladen met een kleinbeeldrol.
Eindoordeel
Dit is een standaard camera voor kleinbeeldfotografie. Niets meer en niets minder. De Dynaxlijn heeft wat rariteiten zoals uitbreidingskaartjes. Overbodig en voor mij absoluut een no-no in die tijd. De camera zelf ziet er wat goedkoop uit. De plastic handgrip is versleten door het gebruik, en was aanvankelijk wittig uitgeslagen. Ik heb heel wat moeten poetsen. Het plastic waarvan de handgrip is gemaakt verbrokkelt ook. Er is nu een klein stukje af. De contactpunten lijken ook door lekkage wat aangetast. Daarom heb ik de camera niet getest – het is in deze camera best moeilijk om de contactpunten schoon te maken. Ze zitten best diep. En dan voor … ja wat eigenlijk? Zou zij het nog wel doen? Dus ik laat haar maar zo. Als decoratie. Het is per slot een erfenis.
Een systeemcamera (l) en een spiegelreflex bij elkaar Exif: iso 125, 1/125, f/20, 67 mm
De industrie was nog niet klaar. Aan het begin van de 21e eeuw rukten ze al massaal de rolfilm uit het apparaat en ging ze digitaal, en rond 2008 kwam er een nieuwe techniek naar voren. De systeemcamera.
Wat is een systeemcamera?
Een systeemcamera is een camera met verwisselbare lenzen (net als de spiegelreflex), maar dan zonder het spiegelsysteem (net als de compactcamera). Yup, dat hele spiegelsysteem verdween en het beeld werd voortaan altijd rechtstreeks op de sensor geprojecteerd. Je kan een systeemcamera ook wel als een mengvorm van de spiegelreflexcamera en een compactcamera zien. Die laatste heeft ook geen spiegel.
Het spiegelsysteem had zijn tijd gehad. De techniek was nogal kwetsbaar; eigenlijk was het spiegelmechaniek het enige mechaniek dat echt kon slijten en kapot kon gaan. Ja oké, het sluitergordijn beweegt ook, maar dat kan zeker 150.000 clicks mee, dus dat duurt nog wel even. Nee, dat spiegelsysteem moest de spiegel in een snelle beweging KLAKKK omhoog bewegen, om uit de weg te gaan voor het licht dat door het objectief kwam, en daarna weer KLAKKK weer in de uitgangspositie brengen.
Dat geluid hoorde je dan, en zo’n camera kon je ook echt niet gebruiken in omstandigheden waar stilte vereist was. Die KLAKKK maakte echt lawaai, ondanks inspanningen van de industrie om die herrie te verminderen. Die beweging binnen de camera veroorzaakte ook een ware aardbeving in de camera, en de fotoscherpte leed eronder. En het sleet.
Dat hele systeem ging eruit.
Gevolgen
Dat heeft nogal wat gevolgen. Doordat de spiegel verdween, waren ook de prisma en de optische zoeker het haasje. Er spiegelt immers geen beeld meer naar boven dat via een prisma naar de optische zoeker gaat. Dus weg met dat alles voor een elektronische zoeker die gevoed wordt door het signaal van de sensor. De sluiter moet daarom altijd open staan.
Dat hele mechaniek is foetsie. De systeemcamera is daardoor als geheel is kleiner en lichter dan een spiegelreflexcamera. Je krijgt er niet meteen een gierennek van als zoiets aan je nek hangt. Dat is ook een voordeel.
Nieuwe techniek
De allereerste systeemcamera kwam uit in 2004: de Epson R-D1. Dit was rangefindercamera, met een aparte zoeker dus, en met een hendel (afkomstig uit de rolfilmtijd!) om de sluiter te spannen. Heel bijzonder ding dus. Een eerste probeersel, lijkt het wel.
De Epson R-D1 uit 2004 Bron: User Justinc op wikipedia Creative Commons Attribution-Share Alike 2.0 Generic license
Systeemcamera’s begonnen echter pas rond 2008 een impact te maken toen fabrikanten als Olympus en Panasonic met hun eerste Micro Four Thirdsmodellen kwamen; kleine modellen uitgerust met een kleinere sensor en die door hun opbouw meer leken op een compactcamera. Zonder spiegelhuis, dus de camera kon kleiner, de afstand tussen de sensor en objectief was kleiner, body was kleiner, objectieven waren kleiner, en het geheel was handzamer. Objectieven konden worden verwisseld.
Overgang
Inmiddels hebben systeemcamera’s de “traditionele” spiegelreflexcamera’s verdrongen. Ze zijn makkelijker te maken, en wat belangrijk is voor de industrie: de markt is ook veel groter! De grote spelers in die markt zijn inmiddels gestopt met de ontwikkeling van spiegelreflexcamera’s en hebben zich gestort op systeemcamera’s.
Canon liet eind december 2021 weten dat de Canon 1D X Mark III het laatste spiegelmodel is wat nog in ontwikkeling was. Sony was in de zomer van 2021 al gestopt met ontwikkeling van nieuwe modellen en verkoop van de A99ii, A77ii en A68. Nikon stopte in 2022 ook met de ontwikkeling van nieuwe spiegelmodellen, maar ondersteunt de oudere modellen die in omloop zijn nog wel.
Wat nu?
Ik heb geen idee wat fabrikanten nu nog meer kunnen verzinnen om het fotogemak te vergroten. Volgens mij is alles wel gedekt en uitontwikkeld. Fabrikanten lijken zich nu vooral op extra toeters en bellen te richten. Dalsa Corporation ontwikkelde in 2006 een 111 MP sensor – maar heb je die echt nodig? De superhoge resolutie maakt het mogelijk dat je elk krasje en vlekje op het objectief en sensor ziet. Koop je zo’n camera ben je eigenlijk genoodzaakt om al je objectieven ook opnieuw aan te schaffen. Dat wordt dan een dure business.
In 2011 kwam Lyro met een zakcamera die kan refocusen na het nemen van de foto. Uit eigen ervaring weet ik dat Canon nu ook zo’n functie heeft. Die ik niet gebruik, want dan zit je met een lock-in, omdat dit een functie is die je dan vast aan Canon bindt. Nou, dat wil ik ook weer niet. Ik wil wel mijn vrijheid behouden.
Maar als ik het mocht zeggen: ik zou wel een echte professionele en goede STEREO-camera willen zien. Die waren in de tweede helft van de 19e eeuw, en in de jaren ’50 populair. Ik heb daar foto’s van gezien (Viewmaster!) en ben ook echt op zoek geweest naar een goede stereocamera. Twee objectieven naast elkaar die net als de ogen elk een eigen beeld hebben en waardoor een diepte-effect kan worden bereikt. De camera’s waren er wel … en nu niet meer. Die zou ik nou wel willen terugzien! De techniek is er!
Hoe bevalt een systeemcamera?
In de loop der jaren heb ik een hele rits aan camera’s verworven. Jeuuuu, meer dan ik dacht. Ik begon in de jaren ’70 heel klein met een rits-rats-klik cameraatje (een kloon van de Kodak Instamatic, deze was van Agfa, geloof ik), wat compactjes zoals de Konica Pop, en een Praktica spiegelreflex. Ik herinner me een Sony Mavica (een digitaal met een floppydisk), een Sony AS-20, daarna een Nikon D3100, Canon 5D Mark 2, een Canon 6D, een Canon 6D Mark 2, en nu een Canon R systeemcamera.
Bevalt die systeemcamera?
Ja, maar ik moest er echt aan wennen. Ik schafte het toestel aan in het late najaar van 2022. Ik keek er naar en dacht “Wat is dít in hemelsnaam voor een ding?” Ik moest de camera helemaal opnieuw leren. Ook het gegeven van een elektronische zoeker was even wennen.
Het toestel is kleiner en lichter, en de bediening is wat anders. Maar echt, ik ben nu een beetje verslaafd aan de R. Het is nu het eerste waar ik naar grijp. Oh, ik pak nog wel eens een spiegelreflexcamera, en dan is dat de 6D Mark 2, en dat voelt ook vertrouwd.
Maar wat zijn die spiegelreflexen zwaar!
Hoe zwaar? Denk aan een kilo voor de body. Dan nog driekwart kilo voor een zoomobjectief. Dan zit je ongeveer tegen de twee kilo aan. Dat lijkt heel weinig. Maar loop daar maar eens een tijdje mee rond. Dan voel je dat wel. Daar stond ik niet bij stil. Ik was gewend aan het gewicht, maar vergeleken met een systeemcamera zijn ‘spiegels’ lompe bakbeesten. Ze doen best goed wat ze moeten doen, maar echt, het is een soort van topsport om daar langdurig mee rond te lopen. Systeemcamera’s zijn veel, veel lichter. Het rolfilmsysteem was al verwijderd, en nu is ook het spiegelhuis en alles eromheen weg.
In 2023 schreef ik een uitgebreide vergelijkingsblog tussen een spiegelreflexcamera en een systeemcamera. Net gelezen en ik sta er nog steeds achter mijn bevindingen. Lees deze blog hierrr.
Assortiment breidt uit
Fabrikanten gaan nu los op de systeemtechniek. Het assortiment is nu veel meer uitgebreid. Alle merken hebben zich nu gestort op dit nieuwe systeem, en hebben nu ook ook goedkope consumentenmodellen in de handel. Die modellen kan je vergelijken met de cropjes uit de “spiegeltijd”; het zijn modellen met vaak een kleinere sensor en wat minder toeters en bellen, die je als amateur of hobbyist anders meer in de weg zouden zitten. Die camera’s zijn goed, en ook veel goedkoper in aanschaf.
Afsluiting
Tja. Dat was het dan. Ik ben nu in het heden aangekomen. Wat valt er nog meer te vertellen? Oh, van alles hoor, maar voor de grote lijn is het op en klaar, en ik heb geen idee wat er hierna nog meer kan worden verzonnen door de industrie. Wil niet zeggen dat ík echt klaar ben. Ik heb namelijk nogal wat overgeslagen. Ontwikkelingen die wel leuk waren, maar in feite niet echt iets toevoegden aan het grote verhaal. Die ontwikkelingen zal ik ook nog wel in wat sappige hap-snap blogs beschrijven, en die dan insteken op een relevante plaats in het menu.
Ik kom al een heel eind in de tegenwoordige tijd, en ik heb amper nog een woord gezegd over de spiegelreflexcamera, de Single Lens Reflex (SLR). Dat klopt, die heb ik even bewaard voor een aparte blog. De spiegelreflexcamera, de SLR dus, heeft óók een lange geschiedenis, bijzonder lange geschiedenis zelfs, maar werd pas echt populair vanaf de jaren ’70. Het formaat werd eigenlijk de standaard voor de serieuze fotograaf … tot aan de komst van de systeemcamera.
Ik maak dus even een sprong terug naar de jaren ’60 van de 19e eeuw, om dan logisch te kunnen aansluiten met de ontwikkelingen in de tweede helft van de 20e eeuw. Dan komt alles een beetje samen.
De SLR werd echter al in 1861 (!) in concept ontwikkeld en geoctrooieerd door de Engelse fotograaf Thomas Sutton. Ja, toen al. In de tijd van de wet plates en het primitief ambachtelijk gegoochel met chemicaliën. Het voordeel van een SLR was dat door het mechaniek de fotograaf precies kon zien wat er door het objectief kwam en hoe het op de film kwam. Voordien moest je dat maar afwachten.
Eerst maar even een schematische weergave van het mechaniek. Die zie je hier. Licht komt bij 1 door de lenzen en valt in rust op spiegel 2 die het licht omhoog kaatst naar een matglas en een tweede lens, 5 en 6. Via prisma 7 wordt dit licht 90 graden gebogen en komt in zoeker 8 terecht, zodat de fotograaf kan zien wat er door het objectief komt. Bij fotograferen klapt de spiegel omhoog om ruimte te maken voor de sluiter 3 en film 4. Dan zie je ook niets meer in de zoeker. Het licht gaat dan vrij door naar de sluiter. Die gaat open en dicht, de spiegel klapt weer terug, de zoeker geeft weer beeld en de fotograaf heeft een foto. Zo, nu ken je het principe.
En het woord Reflex heeft ook niets te maken met snelle reacties, of begrippen met zulke strekking. Dat woord slaat op de spiegel die het beeld reflecteert naar boven, en naar de prisma. Die prisma kwam overigens pas later. In eerste instantie moest de fotograaf met een echt kromme nek naar beneden loeren.
Nadelen
Dat mechaniek heeft dus zijn voordelen, maar maakt ook lawaai. De klak die je hoort is niet van de sluiter, maar van de klappende spiegel. In omgevingen waar stilte is vereist is een SLR dus niet zo handig. Bovendien geeft die beweging zoveel trilling in de camera dat er ongeveer een aardbeving plaatsvindt en het beeld er onder lijdt. De foto heeft sneller last van onscherpte. Ook is het apparaat groter dan gemiddeld en, zeker voor de oudere exemplaren, loodzwaar. Je krijgt er een gierennek van als je een tijd met zo’n ding aan je nek rondloopt.
Nou, dat principe werd in 1861 bedacht door die Thomas Sutton, fotograaf en uitvinder. Van zijn concept zijn maar een paar exemplaren gemaakt en ik weet niet of die bewaard zijn gebleven. Ik kon er niets over vinden.
Concept wordt opgepakt
Zijn concept werd wel opgepakt. In 1884 kwam de eerste echte SLR op de markt, de Monocular Duplex van Calvin Rae Smith. Graflex in de VS maakte ze ook sinds 1889 en Konishi in Japan sinds 1907. Kershaw in het VK bracht in 1905 de Soho Reflex uit en die bleef tot in de jaren ’40 op de markt. Allemaal voor grootformaat rolfilms. Ik kan al die camera’s wel allemaal gaan opnoemen, maar echt, net als met de rolfilms ben je dan met een boekwerk bezig. Dus ik hou de grote lijn aan.
Maar denk maar niet dat zo’n SLR in den beginne echt handzaam was. Nope. De spiegel, de sluiter en het rolmechanisme werkten onafhankelijk van elkaar. Dat betekent dat je handmatig de rolfilm moest doordraaien naar de volgende frame in de camera. Dat was wel bekend met alle camera’s. Maar met een SLR moest je ook nog eens de spiegel aanspannen en met de hand opklappen. Hij kwam ook niet uit zichzelf terug in de beginpositie. Je moest hem dus ook weer met de hand terugzetten, anders zag je niks door de zoeker. En er was een aparte sluiterknop.
Bovendien bungelde dat ding indertijd op je heupen en moest je van bovenaf door de zoeker turen. Dat was vast niet goed voor de nekspieren. En er zat vaak een kap op om het omgevingslicht buiten de deur te houden. Anders zag je niks. SLR’s waren in het begin niet echt populair. Er werd zelfs een beetje op neergekeken. Niet dus alleen in de praktijk (loeren naar beneden), maar ook als oordeel.
Exacta
De camera’s werden wel kleiner. Ihagee in Dresden, Duitsland kwam in 1933 al met de Vest-Pocket Exakta die al met mediumformaat rolfilm werkte. En in 1931 kwam de Filmanka uit de Sovjet-Unie die geladen kon worden met een 35 mm film. Maar ja … Sovjet-Unie hé? Rooien. Ging het kapitalistische westen niet doen.
In 1936 kwam Ihagee met Kine Exakta 1, de eerste 35 mm SLR ter wereld die in serie werd gemaakt. Deze camera had nog steeds een zoeker naar boven en moest vanaf de heup worden bediend.
De Kine Exakta 1 van Ihagee uit 1936 User: Hans-Peter Scholz (D) op wikipedia (Finland, maar ik kon een vrije afbeelding nergens anders vinden) CC BY-SA 3.0 licentie
WYSIWYG = What You See Is What You Get Een spiegelreflexcamera, een SLR, is een camera met een spiegelmechanisme. Die spiegel klapt dan even op tijdens het nemen van de foto, de sluiter gaat dan open en dicht en de spiegel gaat dan weer omlaag. Deze constructie is bedacht vanwege het voordeel dat de zoeker dan het beeld weergeeft dat ook op de film of sensor komt. Met een aparte zoeker krijg je vaak afwijkingen, de parallax, omdat de beide lenzen naast elkaar gepositioneerd zijn, en beide dus miniem verschillen in wat ze zien. Probeer dat met je ogen. Fixeer die op een onderwerp, en sluit steeds om en om de ogen. Je ziet het beeld iets verspringen. SLR staat voor Single Lens Reflex, waarbij Reflex duidt op reflectie, spiegeling.
De Exakta’s (er was een hele serie) liepen heel goed en dat stimuleerde de concurrentie om ook SLR’s te maken. Carl Zeiss AG in het Duitse Jena begon in 1936-37 de ontwikkeling van een SLR met een prismazoeker op ooghoogte. De fotograaf hoefde dan niet meer naar beneden te loeren (goed voor de nek) en het beeld was ook niet meer gespiegeld in de zoeker.
En toen kwam de oorlog. Carl Zeiss AG kwam pas in 1949 met de Contax S, een jaar nadat Rectaflex in Italië met de Rectaflex A 1000 serie was begonnen. Die lijn liep van 1948 tot 1958 en beide, de Contax S en de Rectaflex dus, maakten gebruik van een prismasysteem om op ooghoogte foto’s te kunnen nemen.
Dat systeem werd de standaard van de spiegelreflexcamera. De Contax S liep overigens maar tot 1951.
Standaard
De Rectaflex 1300 with Schneider Xenon 2/50 – 1948 User: Antonio Canossi op wikipedia CC BY-SA 4.0 licentie
Er ontstond een standaard. Een SLR werd herkenbaar. Het apparaat werd een rechthoekig kastje (een camera obscura!!), met voor in het midden de mount voor het objectief. De rolfilm werd links ingelegd en naar rechts doorgetrokken naar de andere spoel. De terugwindhendel kwam dus links. De sluiterknop kwam rechts. De zoeker kwam achter op ooghoogte midden boven.
Dit werd de globale vormgeving en fabrikanten gingen slechts op detail hun eigen merk voeren. Eigen lenzen. Een eigen mountpoint zodat lenzen van de concurrent werden uitgesloten. Eigen toeters en bellen. Maar de SLR als geheel kreeg een vaste vormgeving.
Japan komt op
In Japan zaten ze ook niet stil. De Asahi Optical Company kwam in 1952 met de Asahiflex I en was daarmee de eerste Japanse SLR. De opvolger, de Asahiflex II B uit 1954 kwam met een spiegel die weer terug in de ruststand klapte. De Asahi Pentax uit 1957 had weer de hendel op rechts om de rolfilm door te trekken. Door het succes van de Asahi Pentax hernoemde het bedrijf zichzelf later naar Pentax en is nu onderdeel van Ricoh. Yashica kwam in 1959 met de Pentamatic met een automatische stop-down diafragma.
En het ging maar door. Al de features die wij nu kennen werden toen ontwikkeld.
Toen, in april 1959, kwam de Nikon F. De ‘F’ werd dé standaard en werd in de daarop volgende jaren overal gebruikt en meegesleept. Ook in de oorlog in Vietnam, en door NASA om de lanceringen van de Mercury, Gemini en Apollo programma’s vast te leggen. De camera had een previewknop voor de scherptediepte, een titanium sluiter, de spiegel kon gelockt worden, er was flash-synchronisatie, had een bajonet-mount en een grote knop om snel van objectief te kunnen wisselen. De toon was gezet.
In het midden van de jaren ’60 kwam nog TTL (Through The Lens) lichtmeting erbij. Een functie waarbij je niet meer hoefde te goochelen met aparte lichtmeters, maar dat de lichtinval door de camera werd gemeten.
Er miste nog een ding.
Autofocus
Ja, dat zou mooi zijn, als de camera wist wat je wilde fotograferen en daar zelf op scherp stelde. Mijn eerste spiegelreflexcamera had geen autofocus – je moest dan draaien aan ringen op het objectief en in de zoeker zag je twee losse halve manen die op elkaar aansloten als het onderwerp in focus was. Ik wist niet beter trouwens, het hoorde erbij en ik accepteerde dat. Maar bedrijven stortten zich op autofocus. De fotomarkt was druk en verzadigd en nieuwe klanten kon je alleen nog maar binnenhalen als je een autofocussysteem in de markt kon zetten. Dat was het idee.
Polaroid kwam in al 1978 met de SX-70 SONAR One-Step. Ook de Konica C35 AF compactcamera uit 1977 had autofocus. Toen kwam de Pentax ME F van Asahi Optical Co., Ltd. (de latere Pentax dus) die werd gemaakt van 1981 tot 1984. Het werd een flop, de autofocus was gebrekkig en je had er eigenlijk niet veel aan. Het principe was gebaseerd op contrast en dat er een lichtmeter onder de spiegel zat die het licht voor een deel liet afstromen naar die meter. Die meter ging aan de slag daarmee in een poging om op het onderwerp scherp te stellen met een scherpstelmotor in het objectief. Dat principe, hoewel het faalde, werd wel de basis voor hedendaagse autofocussystemen die naar de huidige techniek wel zijn geëvolueerd.
In 1985 kwam Minolta met de Dynax Maxxum 7000. In Europa was het gewoon de Minolta 7000 herinner ik me. Ik herinner me ook hoe mijn collega’s in de fotozaak waar ik toen werkte stonden te kwijlen bij het ding. Het was ook wel een mooi apparaat. Dat zag ik zelfs, als een newbie toen. Lag lekker in de hand, was stil, geruisloos eigenlijk en stabiel. Kortom, een mooi product.
En toen was de ontwikkeling eigenlijk wel compleet. Extra toeters en bellen kwamen er niet meer, enkel nog verbeteringen van en voortborduren op bestaande systemen.
Digitalisering
Maar die digitalisering vanaf 2000 dan? Dat is toch ook een ontwikkeling? Yup. Helemaal. De fotofabrikanten haalden tjoep… het filmmechanisme uit de body, gewoon weg ermee, en zetten op de plaats waar de film achter de sluiter zat, zoefff… een sensor neer. Die was eerst klein, later steeds groter en de camera moest van software worden voorzien om dat signaal te kunnen verwerken. Maar verder bleef alles hetzelfde. De techniek, de objectieven, de belichtingsdriehoek, de theorie van de stops, zelfs de aanduiding van lichtgevoeligheid bleef hetzelfde. Alleen het begrip ASA werd vervangen door iso, en het begrip DIN verdween helemaal. Verder bleef alles hetzelfde. Pas rond 2010 werd de SLR langzaam weggedrukt door de systeemcamera. Zonder spiegel en veel lichter.
Voordeel van digitaal? Je hoefde niet meer massa’s camera’s mee te slepen, elk met een eigen rolletje. Dat kon nu allemaal in een camera. Hogere iso nodig? Stel je hogere iso in. En je was niet beperkt tot rolletjes van 36 opnames. Geheugenkaartjes kunnen immers veel meer foto’s bevatten.
Nadeel: als fotograaf word je lui. Foto niet goed? Weg ermee. Je leert af zuinig te doen met fotoruimte en eerst goed te kijken. Kwaliteit werd meer vervangen door kwantiteit.